Geschiedenis

Van oud naar nieuw
De oorsprong van 't Zwarthof ligt op de boerderij aan de overkant. De gronden van de boerderij van fam. Van Dijck waren na verkoop in de jaren '50 totaal versnipperd geraakt. Karel en Jet kochten begin jaren '70 de tot buitenverblijf omgevormde hoeve en gingen er terug koeien en paarden houden. De basis van de wit-blauw fokkerij werd er gelegd en jarenlang werd er fiks geïnvesteerd in landbouwgrond.  De gebouwen waren echter stilaan aan vervanging toe eind jaren '90. 
Toen Werner, schoonzoon het bedrijf kon ovenrmen besliste hij om meteen te investeren in een volledige nieuw gebouw met daarin volgende functies : woning, een machineloods, een rundveestal met stro- en mestopslag.  De oorspronkelijke melkveetak werd ingeruild voor nieuwe paden nl. een hoeveslagerij.  Ook hier moesten de nodige ruimtes voor worden ingericht.

Nieuwe hoeve in 't veld 

Resultaat is – net zoals de oude Kempense langgevelhoevetjes – een boerderij met alles in één gebouw. In verhouding met de enkele koeien van destijds, moesten natuurlijk de proporties worden aangepast.  Het agrarisch gebouw wordt uitgevoerd  in baksteen en met oog voor inplanting in het landschap.  Zo wordt waar mogelijk gebruik gemaakt van hout onder andere voor de kopgevel.  Voor het dak en schrijnwerk kozen we donkere kleuren, zodat het streekeigen groen rond het gebouw beter tot zijn recht kan komen.



Erfbeplanting met streekeigen groen

Een rij van inheemse lindes (net zoals deze aan de straatkant) filteren het zicht op het gebouw.  Een haag ertussen fungeert als wind- en zichtscherm en benadruk het lijnelement. Er werd een hoogstamboomgaard aangeplant met 10 fruitbomen. Deze zal in de toekomst tijdens het voorjaar de weide vooraan in bloesem zetten.

Natuur als troef 
't Zwarthof tracht nog te boeren in een sterk bebouwd gebied.  Veel weides zijn enkel voor grasland geschikt en liggen in de beekvalleien van de risschotse loop of de hulstenbeek. De grazende koeien dragen er bij tot het landschap en de natuurwaarden.  Bomenrijen of houtkanten zorgen voor schaduw voor het vee en wat brandhout. Andere percelen zitten verscholen achter en tussen woonwijken. Ook daar dragen ze bij tot het landelijke uitzicht van de streek.